بابانوئل: دیگه پام رو تو ایران نمى گذارم!

بارف ساشا. شنورهاور؟
- با منى؟
• یعنى نفهمیدى چى گفتم؟
- نه!
• مگه تو ارمنى بلد نیستى؟ به ارمنى گفتم سلام بابانوئل. عیدت مبارك!
- آها. فكر كردم چیز بدى گفتى!
• یعنى چى؟ تو بابانوئل هستى بعد دو كلمه ارمنى بلد نیستى اختلاط كنى؟ اصلاً متوجه نمى شم! غافلگیرم كردى!
- خب من كه مسئول بخش ارمنى ها نیستم! من تا سال قبل داشتم تو بخش توزیع هدایاى كریسمس تو اروپاى شرقى كار مى كردم. امسال منتقلم كردن ایران!

• آهان! پس تازه كارى!
- تازه كار خودتیو هفت جد و آبادت! مرد حسابى من ۲۷ سال دارم من بابانوئلم! اون وقتى كه تو به سیب زمینى مى گفتى دیب زمینى، من هزار كیلو هزار كیلو هدیه اینور و اونور مى كردم! آقارو! جوجه طنزنویس بعد از این همه سابقه كار، گذاشته تو كار من! اصلاً من مصاحبه نمى كنم. خلاف مقرراته!
• مقررات ؟ كدوم مقررات؟
- مقررات قانون استخدامى و قراردادى با سازمان بابانوئل هاى بدون مرز! صفحه ۱۴ بند دوم سطر سوم! بابانوئل ها حق ندارند بدون اجازه كتبى صاحبكار خود با رسانه هاى جمعى به مصاحبه بپردازند!
• صبر كن بینم! این قانون من درآوردى رو از كجا آوردى؟
- هاهاها! همینه كه هست! فكر كردى الكیه؟ فكر كردى منم مثل بقیه سوژه هاى دیگه ات كشكى كشكى میام تو بازى و حرف هایى كه تو مى خواى رو بیان مى كنم و علیه آدمایى كه اصلاً نمى دونم كى هستن و چى هستن و چى مى خوان حرف مى زنم؟! كورخوندى داداش!
• آره؟
- آره داداش. حالا برو كنار بذار باد بیاد. باید كلى هدیه رو بدم دست صاحباشون.
• ببین بابانوئل... من خوب مى شناسمت. سر من رو نمى تونى كلاه بذارى. بابانوئل همیشه مى خنده. تازه اینطورى هم مى خنده. «هوهوهو»... همیشه هم مهربونه! تو از همون لحظه اول كه من دیدمت دارى غر مى زنى. خنده كه هیچى، یك لبخند كوچیك اینقدرى هم ازت ندیدم! مشكلت چیه؟
- مشكل؟ تو میگى مشكل چیه؟ از صبح تا حالا كه وارد این كشور شدم ۴۰۰ تا مشكل كوچیك و بزرگ برام پیش اومد .
• بابانوئل. قربونت برم. چرا سخت مى گیرى؟
- مرد حسابى پدرم رو درآوردین امروز! از اول صبح تا آخر شب گیر آدمایى مثل تو افتادم!
• تعریف مى كنى چى شده یا نه؟
- اول صبح كه وارد مرز شدم گیر دادن كه این گوزنا چیه همراته؟ هر چى توضیح دادم كه این گوزنا سورتمه منو مى كشن كسى گوش نكرد! اول از همه حیووناى زبون بسته من رو بردن بخش قرنطینه كه ببینن مشكلى چیزى دارن یا نه!
• خب این یه روند خیلى طبیعیه!
- اینم طبیعیه كه مسئول بخش رفته باشه مرخصى هیچ كس هم جاى اون نباشه؟
• خب...اینجا ایرانه دیگه...
- پدر من در اومده. مسئول بخش نبود، گفتن تا ۳ روز بعد كه از مرخصى برمى گرده باید گوزنات همین جا بمونن! هر چى گفتم من پیرمرد چطور این همه بار رو با خودم حمل كنم جواب سر بالا دادن!
• جواب سربالا؟
- آره! یارو گفت پیك موتورى بگیرى راحت ترى!
• خب آره. چرا گوش نكردى؟
- پیك موتورى آخه چه صیغه ایه؟ پیك موتورى مال زمان جنگ جهانى اوله! یعنى تو میگى من پیرمرد بشینم پشت موتور و بگم «هوهوهو بریم؟!»
• «هوهوهوى» تو پشت اون «قام قام قام» موتور چنان گم بشه كه خودت صداى خودتو نشنوى!
- خلاصه گفتم یه ماشین كرایه كنم خودم توسطح شهر بگردم. با كلى مصیبت یه ماشین كرایه كردم. اومدم بشینم پشت ماشین دیدم نه جاى «جى پى آراس» داره، نه نقشه، نه موقعیت یاب نه هیچ چیزى كه آدمى مثل من بتونه آدرسش رو پیدا كنه! مگه شما تو این كشور از این سیستم ها ندارین؟
• خوب بعدش چى شد؟
- خلاصه موندم چیكار كنم. ماشین رو پس دادم و رفتم سراغ راننده تاكسى هاى ترمینال. هشت تا هشت تا ریختن سرم و به زور بردنم سمت ماشین خودشون! چنان داشتن منو مى كشیدن كه مهر ه هاى ستون فقراتم جابه جا شد! تازه وقتى گفتم مى خوام تو كل شهر بگردم و هدیه بدم فكر كردن من از این مایه داراى شوخ و شنگم! یارو گفت صبح تا شب مى گردونمت باید پونصد هزار تومان بدى!
• پونصد هزار تومان؟! اى بر پدر مردم آزار گوش بُر لعنت!
- منم دقیقاً همین رو گفتم. دیدم كرایه تاكسى اونجورى خیلى زیاده بى خیال شدم. یكى به من گفت دربست بگیرى ارزونتر در میاد! من پرسیدم دربست یعنى چى برام توضیح داد، یه پولى میدى ماشین مال تو میشه! البته این همون تاكسیه دیگه! نمى دونم اینجا وقتى یكى سوار تاكسى میشه شخص دیگه هم سوار میشه؟!
• اینجا ایرانه داداش... عادت مى كنى!
- آره. خلاصه یه جوونى اومد سراغم گفت بابابزرگ دربست مى خواى؟ گفتم آره. قرار شد پنجاه هزار تومان بدم تا شب منو اینور اونور كنه!
• چه تیپى بود؟
- شلوار تنگ، لباس تنگ، تو اون سرما لباس آستین كوتاه پوشیده بود با رنگ جیغ! من خودم تو جوونیام لباساى این رنگى مى پوشیدم اونم فقط مال مهمونى بود! تازه ابروهاشم برداشته بود! موهاش هم یك طورى بود كه فكر كردم رعد و برق بهش خورده! همش سیخگى بود به سمت بالا! جووناى شما اینطورین؟
•زیاد سخت نگیر ...
- آره. سوار ماشین شدم و گفتم یك مقدار استراحت كنم. چشمام رو بستم كه یك مقدار خستگیم در بره
یه دفعه با صداى رعد و برق از خواب پریدم!دیدم جوونك داره مى خنده! گفت بابابزرگ ترسیدى؟ ولومش بالا بود؟
• ولوم چى؟
- ضبط ماشینش. یك سیستم صوتى خفنى بسته بود گوش كركن!
• آهان بعد چى شد ؟
-پلیس به ما ایست داد، آلودگى صوتى كه داشتیم تازه من هم با این سن و سال لباس هاى جلف پوشیده بودم!
جون تو نزدیك بود بیفتیم زندان كه من قضیه رو براشون شرح دادم. كلى بهم احترام گذاشتن و قوانین و مقررات رو برام شرح دادن. بعد هم یك ماشین پلیس در اختیارم گذاشتن تا منو ببره به خونه آشناهام.
• كدوم آشنا؟ تو كه گفتى تازه وارد ایران شدى؟!
- همون بابانوئل قدیمیه! وقتى وارد خونه شدم منتظرم بود. براش كه تعریف كردم چه پدرى ازم در اومده فقط داشت مى خندید!
• خندید؟
- آره! مى خندید! روى زمین ولو شده بود و داشت مى خندید! خلاصه كمكم كرد تا نصف هدایا رو توزیع كردیم.
• نصف دیگه هدایا چطور؟
- اونا تو گمرك مونده. یك گمركى كلونى روش بستن گفتن اگه مى خواى این همه اسباب بازى وارد كشور كنى باید گمركى بدى! گفتم تخفیف بدین گفتن تخفیف فقط مال اسباب بازیاى چینیه! مجانى وارد میشن!
• تو چیكار كردى؟
- میگم. نصف اسباب بازى هاى همراه من هم چینى بود. بقیه اش رو با دى اچ ال پس فرستادم. راستى یه خاطره جالب! اونجا تو صف دى اچ ال كه بودم تا اجناسم رو پس بفرستم یكى به من یه پاكت داد و گفت این رو هم براى من پست كن!
• چى بود؟
- نمى دونم. روش نوشته بودن از باشگاه استقلال به كنفدراسیون فوتبال آسیا! فكر كنم توش لیستى چیزى بود! البته نامه قدیمى بود. تاریخ دو سال قبل رو روش زده بودن!
• آهان...راستى گفتى اون بابانوئل قدیمیه كمكت كرد. پس چرا الان تنهایى؟
- آخه گفت امشب كار داره . گفت بروبچ روى اون سه ماه كار كردن دیگه ضایع میشه اگه نره!
• تو رو ول كرد؟
- نه. گفت منم باهاش برم. من هم گفتم نمى تونم چون خلاف مقررات. باید كل هدیه ها سر ساعت تحویل داده بشه.
• اون چى گفت؟
- خندید! گفت اینجا ایرانه. هیچى سر ساعت نیست! خیالت راحت!
• پس رفتى دیگه؟
- رفتم... كاش نمى رفتم!
• چطور؟
- رفتم یه مهمونى . هیچ كس رو هم نمى شناختم. بابانوئل قدیمیه همه رو معرفى كرد. گفت این دو تا هنرپیشه هستن، این دو تا فوتبالیستن، این دو تا موسیقیدانن! خلاصه همه معروف بودن!
• خب، مشكل چى بود كه مى گفتى كاش نمى رفتم؟
- آخه پلیسا اومدن ! دوباره برگشتم پیش جناب سروان!
• بعد چى شد؟
- منو دید اما جا نخورد. فقط خندید! یك مقدار با من و دوستم صحبت كرد و ما دو تا رو دوباره فرستاد خونه. دمش گرم!
• الان خونه اى؟
- آره. منتظرم ۳ روز بگذره برم گوزنام رو بگیرم و برگردم ولایت. دیگه هم برنمى گردم!
• خاطره دیگه اى ندارى؟
- خاطره كه زیاده. سر همین پیراهن قرمز كه تنم بود پدرم رو درآوردن! اینجا سررنگ قرمز كرى دارین؟
• آره. آبى و قرمزا با هم كرى زیاد دارن!
- آره. نمى دونم كدوم نامردى یادم داد كه هر وقت كسى به رنگ قرمزم اشاره كرد بگم شیش تاییا! هر كى بود خیلى نامرد بود چون دو سه دفعه كتك خوردم

دیروز بعد از بازی کاملا سیاسی ذوب آهن- استقلال و پنالتی (!) و برد مس کرمان و تصاحب رده سوم و نا امیدی از قهرمانی به این نتیجه رسیدم که فوتبال ایران! اگر بتوان اسمش را فوتبال گذاشت ارزش تماشا کردن و حرص خوردن را ندارد.

از مطلب فوق نتیجه می گیریم که دیگر در این سایت از جانب من پست فوتبالی (یکجانبه) ارسال نمی گردد. تنها دوست دارم که بگویم :

یادمان نرود که پارسال پرسپولیس قهرمان بود!